Enthousiast komen we binnen. We zijn met een man of 39 en een paardenkop die van de smokkel kon geweest zijn. Voor mensen die geen schapenvellen en een groene kilt dragen, hangt er een aangename temperatuur in het zaaltje van uw favoriete gilde. De kleur van de kilt komt trouwens van de streekgebonden vegetatie. Een leuk weetje, maar wij hadden dorst. Dorst naar de minst dorstlessende drank.
Het evenement van
de avond betreft een ‘Beginners tasting’ van whisk e y. Dit wordt
verzorgd door een man die niet alleen whisky door zijn aderen heeft stromen,
maar ook Schots bloed. Hij presenteert de ‘United Whisky Clubs’ van Linter, Ham
en Diest. Drie gemeenten die wellicht ergens in België liggen en zich gefuseerd
hebben op vlak van whisky.
Ik kijk wat er voor mijn neus staat en kom wat bedrogen uit als ik zie dat mijn zes glazen met solide voet leeg zijn. Geen paniek, de spelregels worden uitgelegd; ieder glas vertegenwoordigt een streek, en per streek kan je kiezen uit drie whisky’s. De regio’s zijn ook logisch opgebouwd zodat je niet vanaf whisky #1 met de smaak van een houtvuurtje in je mond zit. We starten met de Lowlands. Uitleg over vensters van een kathedraal die ik niet meteen zie. Glooiende landschappen met gerst en vluchtige whisky. Ideaal als aperitief.
Daarna volgen de Highlands. Een stijle beklimming, voller van smaak en je krijgt het al wat warmer. Het vuurtje in het zaaltje wordt nu uit gezet. We worden nu verwarmd door een dram omdat je bloedvaten uitzetten. Nu, de doorwinterde “beginner” van ’t Vaatje zal deze natuurlijke fysieke reactie al snel verliezen en de chauffage terug aanzetten na de regio Speyside.
De bron van de Speyside regio is de rivier ‘Spey’. Een betrouwbare stroom met een redelijk constante temperatuur over alle seizoenen heen. Wat minder betrouwbaar is, is wat ik vanaf deze regio begin te schrijven. Het wordt moeilijker om me te concentreren, er is iets meer rumoer in de zaal en enkelen druipen het vroegtijdig af, maar dat is – zo leren we – angels’ share.
We komen aan in de Coastel Highlands. Zij die nog kunnen proeven op de correcte manier, proeven al wat meer zilt. We krijgen tussendoor ook enkele duizenden jaren geschiedenis te verwerken. Egypte – Berbers – Kruisvaarders – Iona – Aqua Vitae – Moonshiners – Smokkelaars – Legitieme destillleerderijen – Lebbeke. Zoiets heb ik onthouden. Aandachtig lesvolgen is moeilijk na enkele drams.
Ik hoor de uitleg, ik kijk naar mijn glas, en ik proef zilt en hints van turf. We zitten aan de ‘Islands’. Nu zie ik ze, de vensters van de kathedraal.
Uiteindelijk komen we aan op een specifiek eiland; Islay. Naast de erg geturfde whisky’s, vind je hier op het einde van het glas vriendschap en een uitnodiging om een lokaal gebrouwen biertje te gaan drinken. De take-home message is ongeveer: stop geen single malt in een blender met ijs en gebruik kiezels uit de diepvries. Of zoiets.
Ruben...